ZAAD 01

zAAd_01

(Een conceptroman over vreugde, pijn en de vrije ruimte te bekijken als een manifest over en voor de lichte geesten van zware lichamen..)

Ik dacht.. Dat alle leven dood was. Maar nee, toen kwam jij.. De munt op de vensterbank bleek na twee weken nog steeds niet dood te zijn, want het zaad begon langs alle kanten te kiemen. Best wel onverwacht, want ik was al overgegaan tot de aankoop van een echte plant. Achteraf blijkbaar een foute keuze want wat is er nu mooier dan zaad zien te groeien tot een mooie plant. Ik had nooit verwacht dat het zo snel zou gaan. Relatief gezien dan want klaarkomen dat kan ik in twee minuten en 50 seconden. Ik heb toen mijn schoenen maar aangedaan en ben op weg gegaan voor een lekkere wandeling. Zaad allemaal goed en wel maar wat koop je er mee? In ieder geval geen plant..

23:28 Oooh jeujj de jeukfase is begonnen.. Deze fase zet zich sneller in naarmate de klinker gladder is. Een interessant gegeven dacht ik zo, niet dat dit iets aan mijn leven gaat veranderen maar toch! Nochtans als je het uit een literaer standpunt bekijkt kan hier nog wel een vorm van abstracte waarheid inzitten. Zou deze gladheid zoals hierboven beschreven dan ook een lichaamelijk genoegen kunnen schapen of een vorm van intens genot.. Stel je voor dat ik in deze conceptroman enkel gladde klinkers zou gebruiken wat zou dit dan wel niet geven?

Het is warm in de kamer, de lucht brand op mijn huid, het zweet parelt in mijn haar. Geen tijd om na te denken. Laure wandelt de kamer binnen en bemerkt de man in de lederen zetel. Niks bijzonder zou je zo denken zei het niet dat deze man sterk op mij gelijkt. Hij lijkt zelfs zo verdomd goed op mij dat ik nog zou beginnen te denken dat mijn moeder niet één kind op de wereld heeft gezet maar twee, in de gedaante van een tweeling.

Laure zette zich naast mij neer en verbaasde zich over de stijfheid van mijn gestel, deze stijfheid voltrok zich na een avondje stappen naar aanleiding van het wondere begrip dat ik heb opgebracht voor het zaad.. Het zaad der vruchtbaarheid ontsproten uit het diepst der aard en volgroeid tot een venus die iedereen evenaard.. Misschien was deze vrouw wel een metafoor voor de venus der vruchtbaarheid? Mijn stijfheid begon zich ook naar andere delen van mijn lichaam uit te breiden, achteraf niet geheel onverwacht, maar dat is natuurlijk steeds achteraf.. Laure begon mijn stijfheid nu ook vanuit een andere dimensie te bekijken, wat wel aardig was. Deze aardigheid kon niets anders zijn dan een geschenk god’s nedergedaald in de vorm van de een vrouw.. Oooh mooie vrouw ik zal je zoetjes in de oren fluisteren dat ik van je hou en we zullen de liefde bedrijven en jij zult roepen!

O gij wondermooie drijfstang kom in mij geef me al je kracht en maak me blij. Niets kan mij nog helpen je bent van mij. Kom in mij en maak me blij.. O gij wondermooie drijfstang kom in mij geef me al je kracht en maak me blij. Niets kan mij nog helpen je bent van mij. Kom in mij en maak me blij.

Deze ode aan de venus uit men dromen werd me niet echt in dank afgenomen. Al gauw stond ik op het literaire kruispunt van men kunnen en het het licht was nog steeds rood… Ik ben 1 poeet, 1 poeet zeg ik u!

Maar we gingen verder en de stijfheid voltrok zich nu over men gehele lichaam en bracht me in een vorm van extase die ik zelden zo hard heb gevoeld en inderdaad hard dat was het wel..

In het aanschijns der gelukzaligheid, onder invloed van de nachten der lichte zeden kwam ik in je klaar.. Nachtelijk, maagdelijk… Wat en hoeveel hadden we gedaan?

De vrouw die ik zo net nog als een venus die nederdaalde uit god’s armen bekeek werd plots herschapen in een ledige bedsteeg zonder de affiniteit, geiligheid en hitsigheid die zopas nog aanwezig waren. Was me dat even een tegenvaller van jewelste.

En daar lag ik dan brandend in men bedje.. Die dromen toch op warme zomerdagen, daar is niets tegen opgewassen.

En toen, toen ging het van frieten eten, bier drinken en naar de hoeren. De nacht was lang de vrouwen zoet, wat een foute boel, de waarheid van de vrije ruimte is hier vEr zoek..